To My Unborn Children – Dutch

by Nader Elkhuzundar

Ik weet dat je waarschijnlijk hier niet bent om dit te lezen. Misschien ben ik dood alvorens je het licht ziet. Of eerder, getuige bent van hoe onmenselijk en onrechtvaardig deze wereld is geworden. Ik wil je toch schrijven. Wellicht zal minstens je oudere broer of zus getuige zijn van dit alles en dit lezen.

Sinds ik in Gaza ben aangekomen heb ik gedroomd van een beter leven. Vredevoller en rustig. Geen explosies of bloed. Geen gewonden of martelaren. Niets dan een vredevol leven welk eenieder van ons zou wensen.

In Gaza is alles anders. In Gaza zijn  Israëlische F16’s het substituut voor vogels. In Gaza slapen we op het continue gezoem van de altijd aanwezige dronen.  We ontwaken om uit te vinden dat er geen elektriciteit is. In Gaza zijn de explosies de zonneschijn en is de stank van as de geur van de stad.

Elektriciteit komt zelden voor in Gaza waar het gevaarlijk is om te leven. Elk moment dat je leeft wordt beschouwd als een nieuw leven  omdat het heel gevaarlijk is en de Israëli’s hun ‘speelgoed’ naar Gaza brengen om met ons op de harde manier te spelen.

Mijn geliefde en ongeboren kinderen: een Gazaan zijn betekent dat je een sterke wil hebt,  dapper bent als geen ander. Als je opgroeit zul je leren over de verschillende wapens en gevechtsuitrustingen zowel geoorloofd als internationaal verboden. Wat anders is in Gaza is dat Israël geen onderscheid maakt in zijn doelen. Dit betekent dat zij alles wat beweegt doden, met een glimlach op het gezicht. Eerlijk gezegd zouden ze ons meer dan eens willen doden als dat mogelijk zou zijn.

Opgroeien in Gaza is niet gemakkelijk. Opgroeien in Gaza is een uitdaging. Een queeste.  De beloning is een sterke moedige persoonlijkheid. Zo moedig tot het punt dat je voor een tank staat in een blote borst met een steen. Het uitdagen naar voren te komen, schreeuwende “over mijn lijk!”. Eerder verbrijzeld,  als je het wil weten.

Een ander ding dat je zult winnen als Gazaan is dat je in staat zult zijn een onderscheid te maken in de geluiden van zowat alles dat dodelijk is. Of het een M-16 is, AK-47, .50 Kaliber, projectielen uit Israëlische oorlogsschepen in de zee, gevechtsvliegtuigen in de lucht, mortieren  uit tanks en de lijst gaat eeuwig door. Leven in Gaza is een uitdaging van geduld. Alleen de sterken en de moedigen  kunnen overleven. Bij overleven bedoel ik alweer een dag vol gevechten overleven met een miljoen beproevingen per dag.

Het laatste maar niet het minste, verlaat Palestina niet. Het is waar je thuishoort. Het is waar alles telt en waar zelfs het kleinste een grote verandering maakt. Verlaat Palestina niet het is je vaderland. Je vaderland.  Verlaat Palestina niet want aan het einde van de dag is het alles wat je rest. Verlaat Palestina niet ook al leef je op olijfolie en tijm je hele leven.

P.S. Vertel je moeder dat ik heel veel van haar houd. Kus haar wangen en haar voorhoofd voor me.

Met al mijn liefde,
Pappa.

Advertisements